Bolla Bolla, syngjandi dansandi bolla.....Vaknaði í morgun klár og hress. Vatt mér í bollubakstur og mætti ritgerðinni galvösk. Það var eitthvað svo heiðskírt innra með mér og skrifin gengu vel. Eins og það væri ekki nóg þá gekk bollubaksturinn eins og í sögu. Vatnsdeigsbollurnar sem líkjast oftar en ekki lummum þegar ég tek þær út úr ofninum litu út eins og alvöru bollur eiga að gera. Bústnar, dúandi og dillandi sætar, nammminamm Ég held að þessa nýtilkomnu bolluvelgengni mína megi rekja til þess að ég er komin í saumaklúbb. Fyrsti klúbbur var á fimmtudaginn og það var reglulega gaman. En þar var m.a verið að ræða bollubakstur og ein sem er mögnuð í vatnsdeigsbollunum sagði; „ það sem skiptir máli er að kæla nógu mikið áður en eggin eru sett saman við“. Og það gerði ég. Volla.....
Nú sitja Ax og Bry inni í eldhúsi, gæða sér á bollum og Ax syngur með munninn fullan. Segir svo; „ég þoli ekki sunnudaga! Þeir eru dagurinn sem ekkert er hægt að gera annað en kvíða fyrir morgundeginum og helv. skólanum. Brynjar segir ekkert“ Mínútu þögn, smjatt og svo tekur Ax til við að syngja hárri röddu sem endar í eymdarlegu ýlfri líkt og gerist hjá þeim sem eru í mútum....Ég elska sunnudaga. Það er svo dásamleg ró yfir öllu. Dagur til að hitta vini og vandamenn, baka og borða, lesa og læra, hreyfa sig og hugsa, hlusta á Felix í útvarpinu, þvo þvott og gera ritgerð.
Ingen kommentarer:
Send en kommentar