Við Seli áttum erindi í Fötex í gær. Við vorum þar á þriðjudagin því móðir hans var að versla grænmeti. Minn reyndi að leiða hjá sér ógeðslegar gulrætur og illa lyktandi súrkál og kom auga á þennan líka óhræsis nammibar við hliðina á grænmetinu. Á meðan ég tapaði mér í dularfullum ávaxta og grænmetistegundum stúderaði Seli innihald nammibarsin og skipulagði helgarinnkaupin í huganum. Á leið út úr Fötex kom ég auga á tanngarðinn í Rasmusi Nöhr. Hann er búinn að gefa út nýjan disk, i stedet for en tatovering, ég handlék diskinn og hugleiddi hvort ég ætti að festa kaup á honum. Sá fyrir mér að ég yrði svo ljómandi kraftmikil við skrifin undir ljúfum tónum og skrollandi dönskum söng Rasmusar. En æ ég veit ekki. Ég heyri í honum í útvarpinu á hverjum degi og það sem eftirlifir dags suðar þetta eina lag, sem alltaf er spilað, í hausnum á mér. Kannski seinna, þegar ég á það skilið.....

En það var sem sagt í gær sem við Seli kjöguðum eftir mærunni í Fötex og áttum saman ákaflega heimspekilegar samræður. Eftir að hafa spjallað um skólann og ný afstaðna þemaviku, það sem koma skal hjá okkur og helgina framundan komst minn að því að lífið væri í rauninni alveg eins og sudoku. Það hangir allt saman á einn eða annan hátt og maður þarf að hugsa út í svo margt til að eitthvað geti gengið upp. Eins þarf maður svo oft að nota útilokunaraðferðina í lífinu og það þarf maður líka að gera í sudoku. Við ræddum þetta um stund og hann mátaði kenninguna við nokkur raunveruleg dæmi úr lífinu. Síðan tók hann á sprett með tilheyrandi hávaða á hjólabrettinu. Ég var rétt að byrja á nýrri sudoku í huganum þegar við mættum hundrað ára gömlu fólki, hönd í hönd. Minn staldraði við til að segja mér að ungu fólki eins og honum þætti gamalt hrukkótt fólk ekki fallegt, öðru nær, en það væri svo magnað að gamlir karlar væru alveg ánægðir með konuna sína þó hún væri eins og þvottabretti í framan. Stuttu seinna komst hann að því að það væri kannski afþví þeir eru ekkert skárri sjálfir, og hentist af stað, aftur með tilheyrandi hávaða......

Í morgun fórum við eldsnemma á fætur. Ég var búin að skúra og skrúbba fyrir níu, tja allt nema stofuna, þar ægir saman bókum um kreativetet, garni og prjónum. Allir búnir að fá leið á því. Rúmlega níu þrömmuðum við af stað eins og Ólsen gengið. Í stíl við allar gömlu konurnar í hverfinu dróg ég á eftir mér kerruna sem Sigga gaf okkur í fyrra. Ferðinni var heitið í Super Best. Nú átti að gera innkaup fyrir alla næstu viku. Liður 1 í bættu skipulagi og sparnaði. Heimasætan, sú eina í þessari familiu sem býr yfir disciplin, hélt á meters löngum innkaupalista. Þegar nær dróg Super Best var varla hægt að komast að búðinni fyrir fólksmergð. Klukkan ekki orðin tíu á laugardagsmorgni og allir bæjarbúar komnir í Super Best ? Nei, ástæðan var fyrsti útimarkaður sumarsins. Við ákváðum að rölta þangað áður en innkaup hæfust og upplifa sumarstemmningu. Á móti okkur ultu blárósótt bollastell, ekki þó Royal Köbenhagen, antik markaðir, blink blink frá austurlöndum, leðurtöskur frá framandi slóðum, Inkar að selja fléttuð armbönd og bambusflautur, danskir tréklossar, ostar og gammeldags slagter flæskesvær, sem enginn etur nema Erla. Skælandi börn og geltandi hundar, sólin skein og sumir sátu undir veikburða tónum sem bárust frá lírukassa gamals manns, átu feita pilsu og drukku bjór. Við hliðina á spægipilsum og hræðilega lyktandi ostum fundum við draumahattinn hans Axel. Við festum kaup á hattinum og létum þetta svo gott heita á útimarkaðinum.

Eftir innkaup og frágang lögðum við mæðgur af stað í göngu um vötnin. Við annað vatnið er búið að setja niður tæki til íþróttaiðkunar. Þetta eru þrír hringir með mismunandi tækjum, þar sem hægt er að gera æfingar eins og magaæfingar, bakæfingar, teygjur, fótaæfingar og handleggjaæfingar. Fyrir ofan hvert tæki er hlíf þannig að hægt er að æfa þó rigni. Það fer ekki mikið fyrir þessu og þetta er ótrúlega flott. Bærinn kostar þessi tæki og tvisvar í viku er þarna leiðbeinandi. Við fettum okkur og brettum og prófuðum öll tækin. Hundruð manns hlaupa í kring um þessi vötn á hverjum degi og ég hef aldrei séð eins mikið af hlaupandi, gangandi eða hjólandi fólki og hér í Viborg. En bærinn stendur líka fyrir opinberu átaki í þessum efnum og leggur mikinn pening í að efla hreyfingu og holla lifnaðarhætti. Um daginn kom Axel heim með bréf þar sem okkur er boðið uppá að taka þátt í líkamsrækt í skólanum, klukkan hálf átta á morgnanna næsta vetur. Íþróttakennarar skólans munu leiða söfnuðinn allt þar til hefðbundinn skóladagur tekur við. Við ætlum ekki að þiggja þetta góða boð því það eru, samkvæmt talningu Axels, akkurat níutíu og einn dagur þar til við flytjum aftur heim til Húsavíkur. Það er að segja ef sudokuan gengur upp.