Það kom kafaldsbylur í korter um daginn og síðan þá eru veðurfréttirnar teknar hér á bæ. Snjódaginn mikla kom míns heim úr skólanum alveg skelfingu lostinn. Hvað ef það snjóar nú um páskana þegar besti vinurinn kemur í heimsókn? Og hann sem ætlar að sýna honum kickflip og popshouvet og allt það. Snjór, þá hugsun getur hann ekki hugsað til enda. Það væru endalok alls, dauði og djö.......
Þriðjudagur og fimm dagar þangað til Gunni og Sigga koma. Míns telur niður og tíminn mjakast áfram.
Þetta er einn af þeim bansettu dögum þar sem ég tolli ílla við. Get ekki einbeitt mér. Floga úr ritgerð í skólaverkefnin en er með samviskubit á báðum vígstöðvum, hleyp í þvottahúsið hjá því verður ekki komist og afræð á leið upp að fara bara í ræktina, já eða út að ganga. Nei ég ætti að sitja á mínum rassi og vinna í ritgerðinni. Jafnvel þó ekkert vitrænt fari á blað, bara stara á tölvuskjáinn og kannski kemur eitthvað. Það er hins vegar afar freistandi og auðvelt að gera eitthvað annað. Prjónadótið liggur þarna, ótrúlega tælandi. Ég verð bara svakalega dugleg að skrifa á morgun og prjóna það sem eftir er í dag. Dagsformið er ekki gott, það verður betra á morgun og já þá skal ég nú aldeilis vera öflug. En kannski mér takist að hlaupa úr mér ólundina og stressið. Hvernig er hægt að vera stressaður þegar maður ræður sér alveg sjálfur?
Síðasta vika leið allt of hratt eins og flestar vikur á undan henni. Á miðvikudaginn fórum við í udflugt með prjónakennaranum okkar. Farið var til Silkeborgar sem er ákaflega fallegur bær í hundrað kílómetra fjarlægð frá Viborg. Við byrjuðum á því að heimsækja lítið prjónafyrirtæki sem hannar, prjónar og framleiðir vöru undir vörumerkinu Strange. Eigendurnir eru hjón, hún hannar, selur og kynnir vöruna, hann prjónar og heldur vélunum gangandi frá A-Ö. Þau lifa af þessu enda uppgangsár fyrir prjónavöru um þessar mundir en svoleiðis hefur það ekki alltaf verið. Karlinn elskar vélarnar sínar og þegar hann fellur frá fer þekkingin og kunnáttan um prjónavélarnar með honum. Ungt fólk sem er að læra hönnun eða textílmennt af einhverju tagi hefur ekki áhuga á svona nokkru, það vill hafa hlutina tölvustýrða og meira modern sagði hann. Þarna var ekkert lagt í ytri umgjörð. Húsnæðið var skemma, þar var kalt og frekar hrátt um að litast og hann sagðist kunna vel við að hafa þetta svona. Ekkert pjatt og prjál en hann lagði mikla áherslu á að vinna með fyrsta flokks hráefni. Það hangir ekki neitt póliesterdrasl á hans prjónavélum.
Næst heimsóttum við sjálfstætt starfandi prjónahönnuð. http://www.hannelinding.dk/ Hún býr í örlitlum rómantískum svefnbæ utan við Silkeborg. Stráþök á húsunum og túllipanar í görðum. Kennarinn sagði að það byggi mikið af listafólki og handverksfólki í kring um Silkeborg. Það hljóta að vera svona öflugir straumar frá Himmelbjerginu og náttúran þarna er ægifögur og veitir eflaust mörgum innblástur. Prjónahönnuðurinn er ekki lærð prjónakona heldur grunnskólakennari sem einn góðan veðurdag ákvað að helga sig garninu. Ekkert bras eða þras með “görnin”. Það er gaman að sjá þegar fólk þorir að taka áhættu og fylgja eigin sannfæringu þrátt fyrir ótrygga framtíð. Nú var prjónakonan hins vegar orðin þreytt á því að hafa vinnustofu heima og fara aldrei að heiman og hana langaði að fara í samkrull við aðrar listaspírur, hafa vinnustofu þar sem hugsanlega væri búð eða gallerí sem spírurnar gætu rekið í sameiningu. Það form virðist vera að ryðja sér til rúms hjá handverks + listafólki víða um heim. Að vera sjálfstætt starfandi en tilheyra samfélagi fólks í svipaðri stöðu. Við enduðum ferðalagið heima hjá gullsmiði sem starfar undir nafninu http://www.liwa.dk/ og þar voru fallegir hlutir úr örlítið dýrara efni en garni. Enda verðlagið á fullunninni vöru annað.
Á heimleið barst talið að högum okkar og kennarinn sem er rúmlega sextug sagðist búa í sumarhúsi í tuttugu mínútna fjarlægð frá Viborg. Maðurinn hennar byggi hins vegar í litlum svefnbæ sem líka er í tuttugu mínútna akstursfjarlægð frá Viborg en þó úr annarri átt. Hún sagðist hafa flutt með allt sitt hafurtask í sumarhúsið í fyrra en hann vildi ekki flytja þangað. Þau eru þó hamingjusamlega gift, hafa verið það í þrjátíu og fimm ár og hafa ekki hugsað sér að hafa það öðruvísi. Hann er félagsráðgjafi en hún sagði að þau hefðu alltaf haft mjög ólík áhugamál svo þau una sér vel sitt í hvoru lagi. Hún með prjónavélina og garnið, þarf ekkert að hugsa um mat eða stúss í kring um annað en sjálfa sig og hann með sitt.
Þetta hlýtur að vera dásamlegt form á hjónabandi og mjög nútímalegt þótti okkur hinum.
Það er svo margt undarlegt í veröldinni.

Og mér tókst vel upp núna, engin ritgerðarvinna, ekkert prjónað, engin rækt, bara röfl um nákvæmlega ekki neitt.