Það var grenjandi rigning í morgun og ég fór út að hlaupa. Litirnir í náttúrunni eru ekki eins stórbrotnir og þeir voru í apríl þegar allt var að springa út. Þó hressist allt við að fá svona rigningu. Þegar ég kom lekandi heim, í bókstaflegri merkingu, beið mín kort á gólfinu.Teikning af skrípaköllum með augun á stilkum og innplöstuð jurt mitt á milli þeirra. Mér hlýnaði um hjartarætur. Það eru einmitt svona hlutir sem gefa lífinu lit.
Axel er búinn að vera viku í skólaferðalagi. Þau keyrðu norður eftir Jótlandi og enduðu í Skagen sem er alveg nyrst. Þar fóru þau á söfn, ferðuðust með Sandorminum á ströndinni og léku sér. Klukkutíma eftir að kortið barst kom ferðalangurinn heim. Hamingjusamur, hás og brúnn. Ferðasagan kom í belg og biðu. Taskan full af fágætum skeljum og kuðungum sem hann sagðist hafa séð fyrir sér að við gætum búið til gullaskrín úr. Hann sá meira að segja svoleiðis skrín í minjagripabúðinni í Skagen, kostaði formúgu.

Við mæðgur höfum haft það náðugt í fjarveru pilts. Ég að leggja lokahönd á prófverkefni og Myrra að lifa af síðustu vikur skólans. Hún er orðin frekar skólalúin daman. Ákvað t.d að skella sér til skólastjórans í morgun og byðja um frí til þess að gera eitthvað annað en mæta í skriflega dönsku. Það fag ku vera með eindæmum leiðinlegt. Skólastjórinn spurði hana hvort ekki væri hægt að gera það sem hún þóttist vera að fara að gera í annan tíma? Jú hún varð að viðurkenna að svo væri. Tuldraði á leið sinni út, hundfúl að það væri svo sem ekkert að græða á þessum tímum. Maður lærir ekkert þarna! Skólastjórinn sagði að hún ætti að spyrja kennarann, hann væri ekki þarna til að skemmta henni heldur ætti hún að hafa frumkvæðið. Gagnrýnin hitti ekki í mark enda kennarinn, sem mín lærir ekkert hjá, eiginkona skólastjórans! Svo “ ég fór þarna út með halann á milli lappanna” sagði Myrra sem þessa stundina er stödd í skriflegri dönsku J

Förukonan í Skals kom hér í býflugumynd á laugardaginn. Við ætluðum að skipuleggja udflugt en það virðist allt upp bókað um næstu helgi, eða óskaplega dýrt svo hún flögraði til baka og ætlar að finna eitthvað út úr þessu í sveitinni. Það þarf mikið til að slá hana niður í ferðabransanum. Ný komin frá Þýskalandi og galvösk í að leggja land undir fót að nýju.
Ég ligg yfir bókum, engin nýlenda svo sem. Í gamla daga gerðum við grín af ömmu sem flakkaði um allan heim, heima í stofu á Húsavík. Hún gerði sér í hugarlund hvernig umhorfs var hér og þar, hafði gamla slitna landabréfabók við höndina og bjó yfir ómældu ímyndunarafli.
Bækur og draumórar eru dásamleg fyrirbrigði. Maður má þó ekki stranda þar. Ekki frekar en borða bara rússínur í öll mál.
Inn á milli verður maður að fara í jarðneskt udflugt.

Ég er að lesa um flow eða flæði. Flow og fordypelse. Flow er ástand sem maður kemst í þegar eitthvað, verkefni, efni eða athöfn heltekur mann algerlega. Þú gleymir stað og stund, þarft ekki að borða né sofa. Ert til staðar, hundrað prósent í því sem þú ert að gera. Athygli og einbeiting beinist að verkefninu, maður hefur stjórn á aðstæðum en færist þó fram, bætir einhverju við sig. Verkefnið er ekki of þungt og ekki of létt, það fangar mann. Einföld útlistun á hugtaki sem hefur marga fleti. Ég er að velta mér upp úr því í samhengi við kreativitet.

Nú er komið brjálað rok. Ég ætla að fljúka niður í sport klub og bægslast þar um stund. Fara svo upp í skóla og vinna prófverkefnið mitt. Hins vegar eru verkleg vinnubrögð ekki minn tekoppur þessa dagana. Ég kann betur við mig í bókunum..........