Ég skil ekkert í þessari nítjánhundruð sjötíu og fjögur líðan minni hérna í Viborg. Var að koma inn úr göngu, hringgekk vötnin góðu. Var, áður en ég vissi af, á leið í eina af hefðbundnum útilegum fjölskyldunnar. Fólksvagninn á fartinu um rykuga moldarvegi. Holur, bekkur, brýr. Óbærileg fýla af harðfiski í loftinu. Ég bílveik að reyna að lifa af með rauli, við lítinn fögnuð bróðurs sem lætur höggin dynja á öxl minni þvert yfir aftursæti bílskrjóðsins. Á milli situr annar bróðir sem fer varla varhluta af höggunum sem eru mér ætluð, en æmtir hvorki né skræmtir. Hann horfir hugfanginn á rykmökkinn aftur úr drossíunni.
Kannski það sé nestiskarfan og köflótti dúkurinn?
Sýnileiki fjölskyldnanna í sunnudagshuggutúr?
Góða veðrið eða klæðnaðurinn?
Veit ekki, allir gömlu bílarnir á götunum, allir wolksvagen bílarnir eða ég orðin elliær og galin.
Svo gamalt andrúmsloft.


Axel segir oft að einhver sé “mest fyrir sig sjálfan”.

Það koma dagar sem við öll erum mest fyrir okkur sjálf. Eða ég vona að allir eigi svoleiðis daga. Þá er ég ekki mjög skrítin. Ég á marga slíka daga.
Í dag er ég mest fyrir mig sjálfa.
Eins hugsi og hugsast getur, bara eins og Ari sem ekki botnar neitt í neinu.
Afhverju þarf maður alltaf að gera meira og betur?
Afhverju þarf maður alltaf að lyfta þyngra og þyngra, hlaupa hraðar og lengra, eignast meira og meira, stökkva hærra og hærra.........
Í ræktinni hef ég tekið ástfóstri við tæki sem maður gengur eða skokkar á. Ég stilli á prógramm þar sem ég stíg þungt og létt til skiptis. Fyrstu vikurnar var þetta ógeðslega erfitt. Ég var með blóðbragð í munninum og skjögraði af tryllitækinu, ákveðin í að stíga aldrei aftur á þetta ógeð. En einhverra hluta vegna fór ég alltaf aftur og aftur, tíminn varð lengri og lengri. Núna stíma ég rakleitt að tækinu, set á þyngstu stillingu í klukkutíma og verð “mest fyrir mig sjálfa”.
Í ræktinni segir kunningjakona mín að þeir sem séu bara á svona tækjum séu aumir :( Maður á að lyfta, helst þannig að maður lofti ekki draslinu, alltaf að taka þyngra og þyngra. Aldrei að gera það sama, nota mismunandi vöðvahópa. Annað gerir ekkert gagn.
Ég nenni ekki að lyfta, mér þykir það leiðinlegt og maður endist ekkert í því sem manni þykir leiðinlegt.
En það er hálf sorglegt að eyða tíma, peningum og orku í eitthvað sem gerir ekkert gagn. Það fer líka í taugarnar á mér að maður þurfi að hætta að gera það sem maður er að gera þegar það er loksins orðið skemmtilegt og léttara. Svona álíka og að skilja við karlinn þegar sambandið er farið að ganga af gömlum vana eða droppa vinunum eftir x mörg ár og endurnýja hópinn. Hafa lauksúpu á jólunum í stað jólagrautsins og nota aldrei sömu inniskóna.
það er vissulega nauðsynlegt að breyta stöku sinnum til, takast á við nýja hluti og reyna að bæta einhverju við sig En það gengur ekki að staldra aldrei við þar sem maður er. Meira og meira en hvenær veit maður að nú er komið nóg?

Það er jafn slæmt að geta aldrei gert sama hlutinn tvisvar, tolla hvergi og eltast stöðut við rófuna á sér í árangurslausri leit að hamingjunni sem kannski liggur falin í venjubundnu hversdagslegu lífi og að festast í neikvæðum endurteknum athöfnum eða bara að stranda á einhverjum stað í lífinu og ranka við sér fjörutíu árum seinna og hugsa ég hefði átt, eða bara að ég hefði...........
Á sama tíma og vaninn er okkar mesti óvinur er hann okkar besti vinur.
Meðalhófið alltaf best, sagði kerlingin. Sennilega er ákjósanlegast að blanda þessu öllu saman. Gera sitt lítið af hverju en þetta með að gera alltaf meira, lyfta þyngra , hlaupa hraðar og lengra hlýtur að velta á tilganginum. Stundi maður líkamsrækt til þess eins að láta sér líða vel og halda heilsu og krafti ætti að vera í lagi að festast endrum og sinnum í sama tækinu eða sömu æfingunum. Það er nefnilega svo mikil hvíld í því að sprikla og svitna án þess að hugsa stöðugt um hvað eða hvernig næsta æfing sé. Og það er vissulega betra að hlaupa á hverjum degi, jafnvel allaf sama hringinn á sama tíma, en gera ekki neitt. Eða hvað?

Annars skil ég ekkert í því afhverju ég er ekki orðin eins og Gunna stöng eftir að hafa hlaupið fleiri hundruð kílómetra á þessu tæki. Og ennþá hef ég ekki rekið augun í Stjána bláa innan um allan karlpeninginn þarna niður frá?

Hvað um það. Við áttum góða helgi, vorum mikið fyrir okkur sjálf, bökuðum, tókum til, lærðum og nutum blíðviðris. Myrra var í Aalborg í kínversku afmæli og við Axel fórum ásamt Siggu í ferðalag til Ribe á föstudaginn. Það var reglulega gaman. Meira um það síðar.