Allt í góðu hjá okkur.
Sólin skín.
Krókusar og kagglar fagna komu vorsins með eftirtektasömu útkikki og líflegu flörti. Kvenkynið komið í pils og hælaháa skó. Búið að parkera dúnúlpunum inn í skápa og í ljós koma bogadregnar línur (altsa á sumum).
Danmörk er dásamleg.
Í skólanum er skemmtilegt að vera en þar fer tímum senn að fækka. Við taka prófverkefni næstu tvo mánuði og allt næsta haust verðum við í praktik hér og þar.
Tíminn líður allt of hratt.
Gullabarnið er með túllann fullan af járnarusli. Átti erfitt með tal fyrstu vikuna og slefaði bara, ræfils karlinn. En nú er þetta allt að venjast. Til að þvinga efri góm framar þarf hann að vera með múl eins mikið og mögulegt er. Tannlæknirin sagði upplagt að sameina play station og múlinn. Play station ætti að draga athyglina frá þessum gjörningi. Vinurinn hefur því eytt ansi mörgum klukkustundum fyrir framan skjáinn undanfarnar vikur. Frekar var hann utan við sig og rólegur í tíðinni og ekki hefur það batnað við þetta.
Heimasætan bælir fletið með landlæga pest. Hljómar eins og Rod Stewart þegar hún hefur upp raustina. Tók sig þó til í veikindunum, bakaði og fyllti frystihólfið af skinkusnúðum. Sagðist ætla að koma undir þann leka að krónprinsinn verslaði sér nesti í skólasjoppunni, en það þykir honum hinn vænsti kostur. Móðirin er náttúlega svo upptekin við hannyrðir að hún hefur enga hugsun á svona praktískum hlutum(að mati dótturinnar).
En það er ekki bara handavinnuástríðan sem blómstrar og dafnar.
Það sem ég hef saknað mest að heiman, fyrir utan vini, vandamenn og vinnufélaga, var líkamsrækt. Ekki alein að skakklappast á skokki. Heldur svona alvöru. Þar sem svitalyktin liggur í loftinu, æ nei bara að bulla. Ég hef allavega loksins látið verða að því að kaupa mér part í líkamsræktarstöð hérna. Eða ég stend í þeirri trú að ég hljóti að vera hluthafi, ég þurfti að borga svo mikið!
Til að sýna gott fordæmi sem einn af eigendunum, og til þess að hafa sem mest út úr fjárfestingunni mæti ég fimm til sex daga vikunnar. Og það fer mikill tími í þetta.
Stöðin er alger paradís, allavega þegar ég er búin að afplána reglubundinn djöflagang í tækjum og tólum Á meðan maður fettir sig og brettir gefst tími til að virða fyrir sér föngulega viðskiptavini stöðvarinnar. Og þeir eru af öllum gerðum og stærðum. Kom mér reyndar skemmtilega á óvart að sjá hve mikið af eldra fólki( ekki það sem dóttir mín kallar eldra fólk, þ.e.a.s. frá 25-40, restin á grafarbakkanum), sækir stöðina. Hugsar fólk betur um heilsuna hér en heima? Altsa þeir sem ekki reykja og sötra bjór í ótæpilegu magni. Ég veit ekki, það er miklu meira af fólki hérna, svo eðlilega er það meira sýnilegt.
Við mæðgur sprikklum þarna saman, þegar ég er ekki svo pínlega lummó að hægt er að láta sjá sig á opinberum vettvangi með mér. Verðum væntanlega léttar í lund og á fæti með hækkandi sól.
Prins póló hoppar heljarstökk aftur á bak á þriðjudögum, fer í gítartíma á föstudögum og núna er hann byrjaður, ásamt vinkonu sinni, að stunda lyftingar á fimmtudögum. Það gerir hann í fullum sal af sértilgerðum lyftingartólum fyrir börn, í annarri og ennþá stærri líkamsræktarstöð en við sækjum. Það er alveg “gett skemmtilegt”.
Nú, mjög svo heilsusamleg fjölskylda um þessar mundir...................