Is it easier to be a guy or a girl

Is it easier to be a guy or a girl var yfirskriftin á verkefninu hennar Myrru um daginn. Og því velti ég fyrir mér nú. Þegar ég þrammaði heim úr skólanum í dag mætti ég manni. Ég kannast orðið við hann, enda er hann dálítið öðruvísi en flestir. Hann er alltaf á hjóli, klæddur pilsi, sokkabuxum og ballerínuskóm. Um sig miðjan hefur hann vandlega keyrt breitt belti. Hárið er sítt og strítt en dulítið farið að þynnast í toppinn.
Í dag kom hann hjólandi á móti mér. Beinn í baki barðist vinurinn á móti vindi og vatni, hárið slógst aftur líkt og á ungri stúlku sem geislar af æskublóma og lífsgleði. Og þannig hugsa ég að hann sjái sjálfan sig. Flestir eiga nógu erfitt með að sætta sig við bólur, óvelkomnar fellingar, of stór eða of lítil nef, svo maður tali nú ekki um freknur og annan eins óþverra. En að vera önnur manneskja að innan en utan, það hlýtur að vera stór pakki?

Ég er búin að eignast danska vinkonu. Hún býr á móti mér, við hittumst í þvottahúsinu!
Daman heitir Ellen, er helmingi eldri en ég og það sem meira er á hún afmæli degi seinna en ég. Við vinkonurnar erum á því að við séum andlega tengdar.
Á mánudaginn í síðustu viku bankaði Ellen uppá hjá mér. Erindið var að bjóða okkur í eftirmiddagskaffi á laugardeginum. Hér í þessu landi er allt svona gert með góðum fyrirvara. Ekkert droppelsi inn og út.Við þáðum boðið.
Þegar laugardagurinn rann upp var Axel orðinn veikur. Kom ekki einu sinni niður mæruörðu og þá er mikið sagt!
Myrra fékk heimsókn. Malena vinkona hennar kom frá Aalborg og var yfir helgina. Svo ég fór ein í kaffiboðið.
Vinkonan var búin að dekka borð, bróderaðir löberar, smákökur og rúnstykki. Hún hafði dreift fimmtíu ára gömlum jólasveinum hér og þar fyrir Axel og varð afskaplega skúffuð að sjá mig eina. Hafði hlakkað svo til að fá fjölskyldu í kaffiboðið. En hún varð að nojast með mig.
Vinkonan mín hefur alla tíð átt heima í bæ ekki langt héðan frá. Var heimavinnandi húsmóðir alla sína tíð en afskaplega aktív í öllu félagsstarfi. Á kvöldin sat hún og bróderaði. Fyrir tíu árum flutti hún hingað til Viborgar, þá rúmlega sjötug og fór að búa með elskunni sinni, sem hún hafði reyndar þekkt alla tíð. Þá voru þau bæði búin að missa sína fyrri maka.
Nú er elskan látin, hún tók nafnið hans af dyrnum í síðustu viku. Fannst það orðið tímabært en það eru tvö ár síðan hann lést.
Þegar við höfðum gætt okkur á góðgætinu dróg daman fram allt bróderíið sitt og jedúddamía, stóð tíminn í stað í gamla daga eða erum við bara orðin svona útþynnt. Í dag þarf allt að vera einfalt og fljótlegt. Ekkert harðangur og klaustur eða knipplingssaum.
Reyndar vorum við að framleggja annarverkefnin okkar í bróderíi í dag og það voru margir fallegir hlutir þar. Ég tók einmitt með mér myndavélina, ætlaði einu sinni að mynda allt fíneríið. En ég gleymdi að taka hana upp úr töskunni og þar var mér rétt lýst.
Það er mest spennandi þegar einhver gerir eitthvað nýtt og spennandi. Ein t.d bróderaði efni utan um vír sem rúllaðist og krullaðist um öll borð. Önnur þæfði ull og bróderaði í hana, hnúta sem stóðu út í loftið.
Núna höfum við skilað öllu af okkur í skólanum og erum að byrja á prófverkefninu sem er eitthvað draperað og patinerad. Þemað er vatn.
Hér á bæ er talið niður, fjórtán dagar þangað til við förum í jólafrí.