Ég sit, með freðnar tær. Er að skrifa ritgerð um praktikina sem ég var í, á dögunum. Ein blaðsíða á dönsku er skifuð á sama tima og fimm blaðsíður á íslensku. Altså hjá mér. Rigningin lekur niður stóru stofugluggana sem ég hef ekki tímt að hylja með gardínum. Útsýnið er stórkostlegt og hver tímir að birgja svona lagað?
Það er rakt loftið og ég er kuldaskræfa dauðans, blóðið rennur ekki á neinum ofsahraða þegar maður situr svona eins og klessa, tímunum saman. Ætla að verðlauna mig og skokka eða tölta hring um vatnið, þegar ég er búin.
Ég var í praktík í handavinnuskólanum á Skals, þar sem skólastúlkan af víkinni fögru situr undir málverkum eftir Ann Anker og bróderar blómstur og berjaklasa.
Mér leiddist í þessari praktík. Þrjár vikur og míns gerði næstum ekki neitt. Jú, eyddi löngum stundum með skólastúlkunni og það er nú alltaf gott. Eins brugðum við stúlkurnar okkur á bíó og seinna meir á tónleika med Rasmusi Nöhr. Hann er sérlega indæll ungur maður sem hóf sinn sólóferil á elliheimili( ekki þó til heimilis þar). Þar spilaði hann fyrir húsfylli af heyrnardaufum gamalmennum sem fagna hverri tilbreytingu og kunnu sér ekki læti af fögnuði. Í haust gaf hann svo öllum húsmæðra og handavinnuskólum í Dk konsert. Slíkir skólar fagna í ár hundrað ára tilveru sinni. Og Rasmus litli er greinilega á höttunum eftir álitlegri spússu og hvar finnur maður slíka ef ekki í handavinnu og húsmæðraskóla. Pilturinn syngur um kærlighed og lag sem heitir ,,sommer í Europa" var mikið vinsælt hér í sumar. Hann er með notarlega rödd og svo syngur hann á dönsku og það er ekki leiðinlegt. Ég er búin að kaupa disk með honum og hann þolir alveg þó nokkra hlustun.
En þarna þótti nú gullabarninu nóg um útstáelsi móður sinnar og setti stopp á þessa lifnaðarhætti. Ég, sem hef mastersgráðu í sektarkennd, lofaði bót og betrun.
Reyndar held ég líka að skólastúlkan hafi ekki góð áhrif á mig.
Hún er því ekki alltaf ákjósanlegur félagsskapur. Undir áhrifum frá henni æddi ég t.d niður í bæ og keypti mér stígvél. Ég hafði íhugað það í nokkra mánuði að kaupa mér stígvél. Þekkti úrval tiltekinnar skóbúðar jafn vel og starfsfólkið. Ég hafði nebbla keypt svo mörg skópör þar fyrir vinkonur mínar heima á ísköldu Ísafold. Hafði líka farið markvisst yfir úrval annarra skóbúða, og þær eru margar í Viborg. Enda flestar konur á því að fallegir skór séu undirstaða hamingjunnar.
Þessi fyrirhuguðu stígvélakaup voru alveg undir kontról hjá mér. Vissi alveg hvaða stígvél ég þráði að eignast og þegar maður veit alveg fyrir víst hvað maður vill er ekkert mál að doka við..............
En skólastúlkan keypti sín ,,næstum” draumastígvél, tveimur dögum eftir að skönnun hófst hjá henni...
Og ég alltaf svo lengi að öllu, og sjaldan með fókus á það sem skiptir í raun og veru máli, flögraði, óyfirvegað niður í bæ og keypti stígvélin mín. Þau dýrustu í bænum, kostuðu 2000 danskar krónur.
Ég horfi bara á þau, tími ekki að ganga í þeim, þarf að leigja undir þau bankahólf og lofa sjálfri mér statt og stöðugt að kaupa aldrei aftur skó. Á líka nóg af þeim. Það er bara þessi fjand..tíska, held ég. Maður er jú svo óskaplegt tískufrík þegar kemur að svona hlutum...........
Pratíkin var þannig skipulögð í kennarahandavinnuskólanum mínum að nemendum bar sjálfum að útvega praktíkstað. Við settum okkur sjálf markmið og máttum ráða hvað við gerðum. Sumir fóru á frystitogara aðrir þreifuðu fyrir sér í gróðrastöð. Enda við í seminerium og í mínum bókum stendur að orðið seminerium sé komið úr latínu og þýði plöntuskóli. Orðið leggst út af orðinu semen sem þýðir fræ. Allt, eða nafnið á kennaraskólum, er þetta svo Rousseau og félögum að kenna, en þeir sögðu að litlum börnum mætti líkja við fræ sem með tímanum, réttri meðhöndlun og kennslu yrðu að plöntum.
Nei, eflaust reyndum við öll að troða okkur einhversstaðar þar sem var verið að vinna eitthvað handavinnutengt. En það var okkar mál.
Ég sótti t.d. um þennan stað vegna þess að hann er í nágrenninu og ég orðin þreytt á löngum rútuferðum.
Við þurftum ekkert að kenna, en það var heldur ekki bannað. Var undir okkur sjálfum og móttökukennara komið. Og værum við að kenna bar móttökukennurum ekki að veita neitt feed back né skila neinu, enda engin sem gekk úr skugga um það hvort við vorum hjá kennara eða bakara.
Móttökuskólinn fékk aldrei neitt varðandi veru mína þarna, frá mínum skóla. Þær gátu ekki gert neinar kröfur á mig. Vissu ekki til hvers var ætlast af þeim, annað en leyfa mér að fylgjast með og sjá hvernig allt funkerar á stað sem þessum. Skólinn fær ekkert borgað fyrir að taka nema. Ég fylgdi því engum sérstökum kennara. Væflaðist á milli. Ekki það að konurnar sem kenna og stjórna þarna eru mjög elskulegar og fínar. Þetta var bara svo ómarkvisst og fíflalega skipulagt, af handavinnuskólans hálfu. Eða sko ekkert skipulagt.
Ég setti mér persónuleg markmið og nú skrifa ég ritgerð um þau og hvernig mér tókst að ná þeim.
Í öllum skólum hér er verknám. Heimasætan hefur t.d nýlega afplánað fjórar vikur í verknámi í Handelskólanum. Og það var leiðinlegt og tilgangslítið, sagði stúlkan..
Verknáminu virðist ekkert eða lítið stýrt frá skólunum.
Núna var þetta bara þriggja vikna verknám. Næsta vetur verð ég aftur á móti næstum því hálft ár í verknámi. Ætli ég að halda þessu áfram verð ég að ígrunda verulega hvað ég geri.
Ég vil ekki vera neikvæð, það er leiðinlegt en ég bara á þessu ekki að venjast og mér finnst ekki vel að verknámi staðið hérna og tíminn ílla nýttur í svona vitleysu.
Við erum farin að hlakka til að koma heim og hitta vini og ættingja. Við erum ekki sérlega dugleg að hafa samband fjölsk. og til merkis um það, þá hef ég ekkert heyrt í elskulegum bróður mínum, þessum gamla í Grafarholtinu, í rúmt ár. Ætl’ann sé fluttur á elliheimili elskulegur, kannski farin að spila íshokký í Kanada, sestur að í Loðmundafirði, búin að fá sér kindur eða.............................
En áfram með ritgerðardrusluna, svo ég komist út í rigninguna í dag
Ingen kommentarer:
Send en kommentar