Freeform

Engin óbrjáluð manneskja getur sett sig inn í þankagang minn þessa dagana. Ég hef fundið sjálfa mig, mína réttu hillu, eitthvað sem ég get af mikilli ástríðu tapað viti, æru og tíma við.......
Komst á snoðir um hana í fyrrakvöld en þá vorum við mæðgur einar heima. Gullabarnið var í afmæli hjá einum skólabróður. Afmælið var haldið í bowlinghöllinni, oho hér er hin fullkomna veröld. Allir drengirnir í fimmta bekk búa í risastóru húsi, með risastórum garði, eiga risastóra bíla og bæði mömmu og pabba sem skuttlast út og suður eftir þörfum. Heima hjá piltunum er alltaf til allt það sem gott er að borða, kex, köku, gos, kókómjólk og snakk. Enda allir góðir og glaðir í okkar bæjarhluta.
Nema .... eins og það sé ekki nóg að við erum útlendingar, ó nei þá erum við líka drullufátæk, eigum ekki bíl, búum í blokk, við mæðgur með grænmetisógeðsfæði á heilanum og verði manni það á að opna ísskápin velta á móti manni ógeðsepli eða ógeðsappelsínur, gerist maður svo kjarkaður að brjóta sér leið fram hjá þessum ógeðsávöxtum festast útlimirnir í slepjugu káli sem klistrast við mann eins og marglitta. Í þurrfóðurskápnum er ekkert að finna nema kúskús, rússínuógeð og hörfræ.
Ef ekki væru föstudagar í lífi gullabarnsins væri hann löngu búin að munstra sig inn hjá félagsmálayfirvöldum hér í bæ, sæti á bekk með miða og biði ættleiðingar.

En þetta var útúrdúr. Við mæðgur einar heima og ég uppgötvaði.... en minni sweet sixteen ofbauð. Getum við ekki haft það huggó saman mamma þá loksins #### er ekki heima. Komdu og slökktu á þessari fja. tölvu.
Gúlp, ég setti uppgötvun mína inn í favorites og huggði mér gott til glóðarinnar síðar.
Gerðist skemmtileg um stund en það leið ekki á löngu þar til prins póló kom heim og þá vorum við vinsamlegast beðin um að yfirgefa dyngju hinnar hátignar
Nú þetta var föstudagur, svo kom laugardagur. Ég hafði í mörgu að snúast og ákvað að kveikja ekki á tölvunni. Maður er líka svo ófélagslyndur þegar maður húkir fyrir framan bláleitan skerminn ýmist með tigergleraugun á eða ekki því stundum sér maður of vel með þeim og verður alveg stónd en stundum sér maður ekkert án þeirra.
Nú brá svo við að við mæðgin vorum ein heima. Heimasætan var úti á lífinu með skólasystrunum. Þannig var að móðir einnar skólasysturinnar hafði gefið dóttur sinni miða á stelpu-konu kvöld. Marga miða og skólasysturnar ákváðu að fara saman. Ég velti þessu fyrir mér en kommon! stúlkan er orðin sextán. Þegar ég var sextán réði ég mér alfarið sjálf. Þá voru tímarnir að vísu aðrir, allir svo einfaldir og saklausir. Ég geri yfirleitt ráð fyrir þvi að allir hafi eitthvað óhreint í pokahorninu nú til dags, noti dóp, hafi selt ömmu sína eða bara eitthvað grunsamlegt. Bróðir gerir grín af þessu.
Venjulega veit ég allt um nágranna mína, ýmislegt sem þeir hafa ekki einu sinni hugmynd um sjálfir og það getur oft komið sér vel. T.d flutti bróðir inn í raðhúsið sem við bjuggum í, þegar ég flutti til Viborgar og hefði ég ekki verið búin að búa þarna áður hefði hann ekki fengið neinar forupplýsingar um nágranna sína. Af því hefðu allrahanda óþægindi getað átt sér stað. Hann hefði t.d ekki haft hugmynd um að á móti honum býr einn, mesti prýðisdrengur, stundar vinnu, slær garðinn og er snyrtilegur til fara. Að vísu reykir hann allt of mikið blessaður en um helgar er erfitt að átta sig á því hvernig málin snúa því þá eru þeir alltaf tveir þarna til heimilis já og hundur.
Ég var margar vikur að koma þessu heim saman.
Við hliðina á þeim býr fólk fremur óhrjálegt. Þangað liggur straumur fólks sem ég placeraði, út frá klæðaburði, hárgreiðslu og göngulagi, í flokk fólks sem altså stundar ekki vinnu á Wall street.
Ég gat aldrei áttað mig á því hvort stóra konan beint á móti var kona stóra mannsins sem kom endrum og sinnum, var þarna t.d allt jólafríið en hvarf svo á braut. Voru þau hjón eða bara systkini?
Þetta er bara pínu litið brot af þeim grunnupplýsingum sem bróðir fékk með íbúðinni og fyrir vikið leið honum strax eins og heima hjá sér. Hann slapp við alla aðlögun, þurfti ekkert að finna sig, féll strax inní eins og flís við rass á ..........
Og þetta kann hann mér engar þakkir fyrir, gerir grín af stórkostlegum spæjarhæfileikum mínum og hatar að fara með mér í göngur segir, ef ég örlítið sný höfði og gjóa á fallegar gardínur, að nefið á mér fletjist út á gluggum nágrannanna og hann hleypur við fót til að verða ekki bendlaður við mig.

Úpps útúrdúr.....já þetta var afþví ég var að spá í þetta með miðana á konukvöldið. Þar sem ég þekkti ekkert til á heimili stelpunnar með miðana, vissi ég ekkert hvernig siðferðinu er háttað þar. Gerði í fyrstu fastlega ráð fyrir að það væri í ætt við ótakmarkað umburðarlyndi danskra foreldra almennt gagnvart drykkju og ólifnaði unglinga. En ákvað að vera ekki fordómafull í þetta skiptið.
Kl. ellefu fékk ég sms, “ heldurðu að það verði skemmtilegt mamma að segja barnabörnunum frá því þegar ég kyssti stripparann”, en bara róleg hann var í g-streng.
Með lúkuna ofaní ostapoppspokanum fraus gullabarnið. Leit á mig skelfingaraugum og sagði “hvað er að gerast með hana”, farin að fara á svona ógeð og er með smokkapakka uppá vegg hjá sér? Nemendurnir fengu smokka gefins í skólaferðalaginu og vinkonan var búin að skreyta plaggatvegginn með þessu dýrindi. Bróður hennar var ofboðið. Hann vonar að unglingsárin bresti aldrei á í hans lífi, allavega ætlar hann ekki að feta leiðin til glötunar líkt og systir hans virðist gera þessa dagana.
Og ég hætti ný til komnu fordómaleysi mínu hið snarasta. Foreldrar hér hafa aðrar hugmyndir um unglingsárin en ég, svo mikið er víst. Sem betur fer lauk þessari samkomu kl. ellefu svo daman var komin snemma í hús.

En já hillan mín. Ég fór á fætur kl. átta og fetaði mig í grárri morgunskímunni að tölvuskjánum. Opnaði favorites og fann hana “Free form”
Scrumbling, total design freedom it allows. There are no patterns, virtually, no rules and mistakes become design element!
Freeform knitting and crochet.
Hillan mín. Maður tekur heklunálina, slær upp nokkrum lykkjum og leggur af stað í ævintýri.
Og ég er lögð af stað.......
Á morgun fer ég til London. Við fljúgum frá Aalborg annað kvöld og verðum í viku í borginni. Ég hef aldrei komið til UK og hlakka óskaplega til. Við verðum tíu, allur bekkurinn minn. Hinn bekkurinn ákvað að fara til Kaupmannahafnar í tvo daga og sleppa London.
Við förum á söfn og sýningar, í skóla , tónleika og búðir, ég geri ráð fyrir að hitta Hugh Grant í bókabúðinni þarna í Notting hill og þar ætla ég að kaupa mér bók eða bækur um hið nýfundna land, freeform knitting and crochet. Skólastúlkan í Skals ætlar að koma og gæta bús og barna. Ekki amalegt að hafa svona hjálparstúlku!
Ég fer svo í þriggja vikna verknám í Skals eftir haustfrí.

Það er komið haust hérna. Hitastigið komið niður fyrir töttugu gráður og maður rífur sig úr og í úlpu. Síðasta vika var fremur erfið. Ég var í vefnaði og þar verður takmörkuð greind mín afskaplega berskjölduð. Ég hef ekkert að byggja á, kann ekkert fyrir, slök í stærðfræði og rökhugsun. Lengi að hugsa, með hroll og hata viðfangsefnið sem er eitthvað svo ófrjótt og ferkantað, fyrir mig altså. Eftir átta tíma tortúr dregst ég heim og á í baráttu við að grenja ekki yfir eymd minni. Ég hélt alltaf að þegar maður yrði þetta og svo þetta gamall væri allt svo létt en það bara tekur eitt við af öðru. Eftir því sem maður lærir meira þeim mun meðvitaðari verður maður um eigin fáfræði. Það er stundum gaman að hlusta á þær sem yngri eru. Engar efasemdir, ekki allur þessi grái litaskali, hlutirnir eru bara hvítir eða svartir.

Ég var að leita að þætti í sjónvarpinu í gær, ætlaði að sjá litla bróður spila, er hann með mikið hár eða lítið, skegg eða ekki skegg. Margra barna faðir í Álfheimum.
En á því var ekki bein upptaka svo ég fór að horfa á sjónlistarverðlaunaafhendinguna og þar sá ég brot af húsgögnum Guðrúnar Lilju sem hlaut sjónlistarverðlaunin þetta árið.
Hún ásamt manni sínum hannaði også Hvalasafnið á Húsavík sem mér þykir af öðrum söfnum bera á Islandi. Hrátt og “geðveikt töff”.
Það verður spennandi að fylgjast með hennar hönnun í komandi framtíð.
Og sjónlist umm... skemmtilegt orð og fræðin ekki leiðinlegri. Eitthvað sem losar um hömlur og hrærir uppí listgreinakennslu.