Það er komið haust.
Rigningin lemur rúðurnar og svei mér ef hún líkist ekki íslenskri rigningu. Kemur úr öllum áttum.
Við erum flutt til Viborgar, sem er eins og stendur í bæklingi sem ég komst yfir, millistór kommuna sem hefur allt það sem hverri “moderne” danskri kommunu ber að hafa.

Við búum í blokk. Meðalaldur íbúa er um áttrætt og það kann ég vel að meta. Allir farnir að sofa kl. tíu.
Karlmaðurinn hér á bæ hefur munstrad sig í fimleika enda alla tíð verið ákaflega léttur á fæti. Búnir eru tveir tímar og vinurinn óbrotinn. Hann komst einnig að í tónlistarkólanum og dummar þar á gítar alla föstudaga. Ekki skemmir fyrir að kennarinn hans er ákaflega falleg, skemmtileg og ung stúlka.
Skólinn leggst sæmilega í hann. Ljósasti punkturinn er Sören sem hefur fylgt honum eins skuggi frá fyrsta degi.
Unglingsstúlkan sem býr hér líka hefur lítið sést undanfarna daga. Hún keypti sér árskort í líkamsræktarstöðina, sótti um blaðburðastarf, skráði sig í leiki popp og djamm í ungdómsklúbbi, er að læra söng í tónlistarskólanum og hefur eignast feiknin öll af vinkonum sem þarf að deila samverustundum með.
Þetta er víst ekkert óeðlilegt, hún segir að ungt fólk hagi sér svona almennt.

Hún kemur ekki til með að leika við mig í vetur. Ég verð að hlaupa alein,, sniff
En það er vatn.
Mitt i bænum liggja Nǿrresǿ og Sǿndersǿ. Hring um Sǿndersǿ er 5.7 km. langur göngustígur. Hann hef ég gengið alloft síðust vikur. Róðraklúbbur Viborgar er með starfsemi sína við og á vatninu. Eftir vatninu siglir einnig skemmtiferðasnekkjan Margaret.
Á góðum dögum eru bakkar vatnsins kransi lagðir af veiðimönnum. Sumir klæddir vöðlum upp að höku, með útgerð á við ábúðamikinn Islenskan laxveiðimann sem berst um í æsifenginni baráttu við allra stærsta urriða sem sést hefur.
Aðrir meira í ætt við bónda úr Skriðdalnum. Í stígvélum úr kaupfélaginu, á stuttbuxum með gamlan lúinn hatt og veiðistöng, viðgerða hér og þar með snæri. Köflóttur kaffibrúsi á hægri hönd og ormar gæðandi sér á smörrebröde veiðimannsins á vinstri.
Ég gekk hring um vatnið fyrsta daginn minn hér. Sólin skein og ég var ótrúlega alein í heiminum. Settist á bekk við virðulegan rifsberjarunna og virti fyrir mér mannlífið. Ég sá og heyrði að einhver hjólaði stiginn, blístrandi. Niðursokkin í hugsanir, á íslensku, um það hvað notarlegt væri að heyra fólk blístra og raula svona á almannafæri, tók ég ekki eftir því að sá sem fór blístrandi hjá stóð við hliðina á mér. Ég hrökk því við þegar talað var til mín. “Vi har et dejligt sommer her í Danmark” sagði karlmaður, svona á miðjum aldri. Mínar fyrstu hugsanir voru, auðvitað, fjandinn......get ég nú ekki fengið að vera hér í eigin heimi. Meira hvað fólk getur verið hupplegt.
Maðurinn fann á sér hvað ég var mikil félagsvera :O), færðist allur í aukana og hlammaði sér á bekkinn. Hann var með kíki, stóð annað slagið upp og kikkaði yfir vatnið.
Hann hafði, endur fyrir löngu, búið tvö ár í Noregi. Annars hafði hann alið allan sinn aldur í Viborg. Hann starfaði sem meðhjálpari en var útlærður smiður og elskaði að hjóla. Hann spilaði á blásturshljóðfæri og áður var hann í kvartett sem spilaði við merkisviðburði.
Þegar fólk nær að tóra saman í áratugi kemur að viðburðum sem kallast brons, silfur eða gullbrúðkaup. Hér tíðkast að vekja hjón á slíkum tímamótum upp fyrir allar aldir með söng eða hljóðfæraleik. Hann og félagar spiluðu á þannig viðburðum, en þeir voru hættir.
Sennilega ná ákaflega fáir svona afmælum í dag.

Það var skemmtilegt að spjalla við hann. Tíminn leið og ég ákvað að ganga heim.
Hann bauð mér að koma í kirkju á sunnudaginn. Eftir messu er kirkjugestum boðið uppá kaffi og smákökur síðan fá þeir að heyra sögu kirkjunnar. Ég átti að fá ekstra mikið af smákökum :)
Ég sagðist koma.

Á heimleiðinni velti ég því fyrir mér hvort allir væru svona kammó hér um slóðir? Það búa ekki nema fjörutíu og fimm þúsund manneskjur hérna. Bara smábær, á danskan mælikvarða. Og ég hef komist að raun um að hér eru flestir indælir.
T.d datt ég heldur betur í lukkupottinn þegar ég druslaðist á fyrsta foreldrafundinn í skólanum. Alltaf svo gaman að fara á svona samkomur og þessi var sérlega vel heppnuð. Stóð yfir í þrjá tíma og ég kosin í foreldraráð. Það var ábyggilega af einskærum elskulegheitum sem kona nokkur stakk uppá mér sem kjörnu fórnarlambi í þetta ágæta ráð. Þarna fengi ég tækifæri til að kynnast innfæddum.
Ó mig auma, þarf svo að mæta á fund í ráðinu annað kvöld og eflaust marga langa og stranga fundi það sem eftir lifir vetrar.

Skólinn, tja hann verður að bíða því ég get ekki farið of skart af stað í þetta blogg, gæti skrifað yfir mig á fyrsta degi.