Það er flókið hlutverk að vera foreldri.
Einkennilegt hvað margir "virðast" fara fyrirhafnalítið í gegn um það.


Það fyllir mest hjá mér þessa dagana að vera foreldri.
En það eru ólíkir hlutir að takast á við.
Annars vegar upplifi ég sterkt tilfinningarnar sem fylgja því er barnið manns klofar upp úr skurninu og stefnir í átt að sjálfsábyrgð,
Í aðra röndina stórkostleg tilfinning því sumir ná aldrei þessum þroska.
Fuglinn búinn að læra flugtæknina og reynir hana nú á eigin spýtur.
Stoltur foreldri situr eftir í skurninu og veltir fyrir sér hvað hann eigi nú til bragðs að taka. Kennslustundunum fer nú fækkandi og foreldrahlutverkið verður með öðru sniði í framtíðinni.
Sem er gott og eðlilegt en allar breytingar eru streituvaldandi.
Þessa krísu hafa allir eða flestir foreldrar upplifað á miðjum aldri. Sennilega hafa flestir lifað hana af svo ég hlýt að klára mig.

Hins vegar er að tækla foreldrahlutverk drengs sem situr í egginu og þolir helst ekki að sprunga komi á skurnið.

Í skólanum átti pilturinn erfitt með að þegja, virtist alltaf þurfa að syngja og teygja úr sér, því var ekki vel tekið í nýja bekknum. Kennarinn hélt að hann talaði ekki mikla dönsku og væri með stæla til að hylja það, ég gat vel trúað því.......

Hann fór því úr sínum jafnaldrabekk um tíma yfir í móttökubekk þar sem fyrir voru fjórir, stórir, erlendir unglingar.
Þar átti að bomberta hann með dönsku og þegar búið væri að fylla á átti hann að fara yfir í sinn fimmta bekk.
Ég vonaði að trektarkenningin, sem ég er annars ekki mjög hrifin af, kæmi til með að virka þarna.
Hann var í viku í móttökubekknum, ég með magapínu yfir þessu, fannst þetta eitthvað svo ekki rétt. Hann átti enga samleið með þessum stóru strákum, þeir höfðu svo ólikan bakgrunn en vinurinn var alsæll.
Eftir viku var hann tekinn úr móttökubekknum, hann var miklu betri í dönsku en hinir og átti enga samleið með þeim.
En hann var alsæll með rólegheitin í unglingabekknum og lærði eins og brjálaður maður, svo.....

Við fórum á bekkjarkvöld á laugardaginn. Ekkert í líkingu við þau sem við þekkjum. Mættum í okkar skásta pússi klukkan rúmlega fimm, með mat í körfu og köflóttan dúk.
Ég sat á milli tveggja feðra sem yfirheyrðu mig kurteisislega um veru okkar hér. Afhverju fluttirðu hingað? Ég sagðist hafa þurft í handavinnuskóla og slíkir skólar væru ekki á hverju strái, annar af tveimur í landinu væri nú í Viborg og þess vegna....
Og hvað verður maður svo þegar maður er búinn með þetta nám spurði annar karlinn?
Og það er nú það?

Eftir sameiginlegt borðhald fóru allir út í amerískan hornabolta, einn pabbinn græjaði breiðtjald og klukkan átta hófst söngvakeppni barna og unglinga DR1. Unga fólkið flatmagaði á gólfinu og fylgdist spennt með keppninni en hinir fullorðnu hugguðu sig yfir rauðvínsglasi og kertaljósum.
Við komum heim um hálf ellefu, algerlega búin á því enda komið langt fram í háttatíma.
Minn maður var alveg í skýjunum með þetta partý svo það var vel þess virði að vera þarna. Ég hafði prjónana með en eins og fyrri daginn var ekki óskað eftir að ég tæki þá upp. Alltaf róandi samt að vita af þeim.
Krakkarnir í fimmta a eru frábær og foreldrarnir líka.
Já og hvað gerði þetta svo frábrugðið þeim bekkjarteitum sem við erum vön?
Kannski númer eitt andrúmsloftið.
Mér hefur alltaf þótt einkennandi heiman frá mér að þeir fáu feður sem mæta á foreldrafundi eða bekkjarkvöld gera það af mikilli kvöð, það er eiginlega viðurkennt og því eðlilegt og sjálfsagt að þeir sitji með þjáningarsvip.
Dönsku feðurnir, og það voru allir pabbarnir þarna sem og á foreldrafundunum, virtust hafa gaman af þessu?
Það tóku allir foreldrar þátt í því sem var að gerast, ekki bara þessir tveir sem eru venjulega í foreldraráði. Kennarinn var ekki þarna, hann var ekki einu sinni með í ráðum!
Rannsóknir sýna að ávinningur öflugs foreldrasamstarfs skilar sér m.a. í auknu sjálfstrausti og betri sjálfsmynd nemenda.
Ég var að reyna að kryfja andrúmsloftið, það var gamaldags fyrir mér. Minnti á eitthvað úr uppvexti mínum. Þegar ég var að alast upp var farið í útilegur á sumrin, eða ferðalög. Og gjarnan eða oftast fleiri fjölskyldur saman. Við fórum alltaf með vinafólki, vísitölufjölskyldur í þá daga, foreldrar, þrjú börn og Folksvagen. Og það eru forréttindi að hafa tilheyrt slíkum hópi. Það er ekki spurning að foreldrar sem eru góðar fyrirmyndir hvað samskipti varðar eru öflugasti þátturinn við að stykja sjálfsmynd og efla sjálfstraust barna sinna.
Það er bara verst hvað tilveran snýst á miklum hraða þessa öldina. Hlutverk foreldra er svo stórt að ekkert foreldri nær að standa sig fullkomlega í því með fullri vinnu, námi, heimilishaldi og kannski áhugamálum. Og jafnvel þó við forgangsröðum eftir bestu vitund þá dugir það ekki til.
Og þá er það sektarkenndin..................

Heimasætan átti afmæli í gær, varð sextán....
Hún var að heiman, er í Kaupmannahöfn í stúdíutúr.
Áður en hún fór fjárfestum við mæðgur í gasalega fínni myndavél. Málið er að stúlkan átti myndavél sem við höfum nojast með en nú var svo komið að hún þvertók fyrir að láta sjá sig með þessa myndavél lengur. Ekki vegna útlits vélarinnar, sem ég tel þó að hljóti að skipta töluverðu máli. Heldur eru gæði þeirrar gömlu ákaflega takmörkuð. Það kemur ekkert í fókus út úr henni, faktískt eru allar myndir í móðu og því líta allar okkar myndir út, heiman frá séð, eins og við séum alltaf stödd í reykmettuðu lofti, mætti ætla að við héldum til á bodega

Þegar stúlkan kemur heim með nýju myndavélina hefjumst við handa við að dæla hér inn myndum, í fókus.