Ég er ekki hætt að röfla hérna, ætla mér meira að segja að hafa það eins og litla systir sem sagðist koma sterk inn með síðuna sína þann fimmta janúar, hefur síðan ekki skrifað orð.:)

Um helgina fór ég á þorrablót. Heilsan var ekki góð þar sem ég hafði veltst um í skólanum alla vikuna með flensu. Nefið rautt og þrútið, frunsa, baugar og gráleitur bjarmi á húð. En ég reif mig upp á rassgatinu og hlakkaði til að borða svið og rófustöppu.

En ég hefði getað sparað mér þá tilhlökkun því rétt eins og í góðri hryllingsmynd þá týndist þorramaturinn. Ræðismaðurinn í Kaupmannahöfn tók við matnum og setti hann samviskusamlega á fraktmenn sem brunuðu af stað upp Jótland. Síðan hefur ekki til kræsinganna spurtst. Þegar frakmennirnir fundu lyktina af okkar þjóðlega mat brugðust þeir skjótt við og urðuðu draslið, segja gárungarnir. Það hættir víst enginn á neitt úldið á síðustu og verstu tímum.
Það er ekki að spyrja að kaldhæðni örlaganna, fyrirtækið sem lagði upp í leiðangur með dýrmætan þorramatinn heitir,,Traust’’.

Ég borðaði kaldan kalkún á þessu þorrablóti.


Skemmtiatriðin voru ekki mörg. Bróðir og hljómsveit spiluðu þrjú drungaleg, tregablandin og fín frumsamin lög. Veislustjórar voru tvíburabræður af dansk íslenskum ættum. Þeir búa í Kaupmannahöfn og eru þekktir hér í landi fyrir þáttastjórnun í sparnaðarþætti sem Ríkissjónvarpið sendir út. Bræðurnir sögðust hafa sparnað í genunum þar sem móðir þeirra væri þekkt fyrir nísku.
Það fór örlítið fyrir brjóstið á mér. Okkur systkinunum þótti móðir okkar ansi aðhaldsöm þegar við vorum að alast upp, en það kallaðist ekki ,,níska´´ heldur ,,hagsýni´´.
Jæja en tvíburamamman var svo nísk, að sögn bræðranna, að hún nýtti gamla brjóstarhaldara sem tvíburahúfur.

Hljómsveit kvöldsins kom frá Hornafirði, heitir Kusk. Hún var þjóðleg með meiru og minnti á allar þær landsbyggða hljómsveitir sem ég hef á hlýtt síðustu tuttugu ár. Spilaði oft og lengi, vinsælasta og jafnframt ömurlegasta danslag allra tíma ,,Rabbabara Rúnu’’ og reyndi við mesta smellinn á Islandi um þessar mundir, framlag Islands í Evrovision ,,Til hamingju Island’’.

Á sunnudaginn héldum við bolludaginn heilagan að venju. Byrjuðum á vatnsdeigbollunum sem voru flatar eins og lummur. Það gerist annað hvert ár. Þetta veltur allt á byrjuninni og uppskriftinni. Og ég var með hræðilegu uppskriftina, greinilega....
Við lögðum lummurnar saman og skelltum inn í þær rjóma. Hagsýnar..
Næst bakaði ég gerdeigsbollur og þær ætluðu aldrei að hætta að lyftast. Þær skoppuðu á móti okkur út úr ofninum og vöktu mikla ánægju á heimilinu. Myrra sagði ,, umm þetta eru bollur eins og hjá alvöru mömmunum’’.......

Og hvaða mömmur eru það spurði ég hvöss ,örlítið móðguð.
Stúlkan reyndi að klóra sig út úr klípunni, án árangurs því ég veit að þegar eitthvað svona hrekkur upp úr manni þá liggur hugsun, venjulega byggð á tilfinningum, að baki.
Alvöru mömmur, hvað er nú það? hnuss..

Crazy, fór í dulargervi, ásamt félögum í nokkur hús og söng ,,Krummi krunkar úti´´. Það voru ekki miklar heimtur fyrir það puð. Danir kunna greinilega ekki að meta íslenskan alþýðusöng. Hingað komu nokkrar dúllur í prinsessubúningum og þær sungu allar sama lagið. Það er víst siður hér. Á meðan þær sungu glömruðu þær peningabaukum framan í mig. Þar sem ég er útlendingur, og ekki einu sinni ,,alvöru mamma´´ vissi ég ekkert hvernig maður hagar sér hér. Ég var búin að birgja mig upp af sleikipinnum svo prinsessur og prinsar urðu að láta sér það nægja. Misjafn siður í landi hverju.

Nú prjóna ég bara eins og brjáluð kona, er að klára og ætla að skila summerfuglunum inn á morgun. Annars rignir yfir okkur verkefnum í skólanum núna, ég berst á móti hörðum hnúti sem gerir sig líklegan til þess að setjast að í maganum á mér og ætla mér að halda ró yfir þessu öllu saman. Geri verkáætlun og reyni að hringla ekki mikið útaf henni.