timburmenn

,,Enginn hópur er erfiðari viðureignar þegar að því kemur að taka til hendinni við nauðsynlega nýsköpun ýmist hugmyndalega eða af öðrum töga. Kreddufastir einstaklingar sem hafa öðlast sérfræðiþekkingu og lifa eftir úreltum kenningum eru einn versti nýsköpunar og framfarahemillinn sem til er. Það sama á við um þá sem eru fáfróðir. Jafnvel þeir eru oft miklu auðveldari viðureignar en þeir sem ríghalda í rangar hugmyndir, viðhorf og kenningar sem þeir eru fullvissir um að séu réttar. Slíkt byggist að hluta á á þeirri hugmynd að menn komi "fullskapaðir og alvitrir" úr skólum - einnig á því að margir nemendur fá á tilfinninguna að fræðin sem þeir nema séu tæmandi, rétt og algild. Fátt er fjær réttu lagi. Öll fræði geta verið fallvölt, þau eru í stöðugri mótun: Af og til kemur á daginn að umturna verður veigamiklum atriðum í viðteknum hugmyndum sem áratugum og stundum árhundruðum saman hafa verið talin hafin yfir alla gagnrýni. Því er betra að vera við því búinn að ýmislegt sem menn hafa lært verði að varpa fyrir róða.'' Þetta fann ég hjá Upplýsingaþjónustu Háskólans undir http://www.hi.is . Þar sem ég er með timburmenn eftir bloggið í gær þá hitti þetta beint í mark.

En það er annað sem fer í taugarnar á mér í dag. Það er þegar orðið ,,ég'' verður ,,við''. Þetta gerist gjarnan þegar fólk tapar glórunni af ást og sameinast annarri manneskju svo gjörsamlega að úr verður eitt ,,við''. Ég þekki fleiri kvenmenn en karlmenn sem hafa lent í ,,svona'' samruna og eftir stendur maður með söknuð í hjarta og kökk í hálsi. Venjulega eyðast dýrmætir persónutöfrar við samrunann og einkenni ,,viðsins'' verða ofaná. Allt verður ,,okkur finnst'', ,,hann var einmitt að segja,, og ,,við ætlum''.
Þetta virðist ekkert háð aldri né lífsreynslu fólks enda spyr ástin ekkert að því (hjúkket).
Eflaust má finna fræðilegar skýringar á þessu en þrátt fyrir það er þetta jafn leiðinlegt.
Það er þó huggun harmi gegn að þegar mesta víman líður hjá og grámygla hvunndagsins
verður alsráðandi þá skríður, oftar en ekki hið gamla sjálf undan sófanum og manneskjan verður aftur ég.
Þangað til verða þolendur að bíða rólegir.