Það sem af er þessa vikuna hef ég mátt vakna kl. fimm og leggjast í ferðalög fyrir sex til þess eins að vera mætt í skólann kl. átta, fimmtán. Venjulega vakna ég sex og fer af stað sjö en það tekur lengri tíma að ferðast með buss.
Eflaust venst ég þessum óyndislega fótaferðatíma snart.....
Verð þá væntanlega hætt að vorkenna mér þessi ósköp þegar birta tekur og snjóa leysir.
Á miðvikudaginn lagði ég á mig þessa þjáningu til að mæta í formidling, það heitir reyndar eitthvað annað eftir áramótin en sami kennari, sama kennsluaðferð ef..... , aðrar bækur þó. Læring, aktuel læringsteori i spændingsfeltet mellem Piaget, Freud og Marx og svo Ideudvikling með kreativ innovation.
Spennandi, spennandi það vantar ekki en ég get ekki hrakið hugsanir mínar gagnvart þessum tímum á brott. Velti því fyrir mér hvort danskar konur plus einn drengur séu virkilega svona seinþreytt til vandræða eða kunna þau kannski að meta þessa tíma. Ef þetta nám á að gefa Professionsbachelorgráðu þá er það ansi billig gráða sem nemendur verða sér úti um þarna, í kennslufræði, uppeldisfræði og öðru því sem lýtur að kennslu. Mig skortir orðaforða pa dansk til að geta komið þessu frá mér, þar sem það á heima, á almennilegan hátt.
Nú hef ég reynslu af öllum skólastigum, ýmist sem nemandi eða kennari og svona kennslu hef ég aldrei upplifað. Mín ganrýna hugsun og ígrundun einskorðast við þankagang um
tilfinningar eða tilfinningalega úrvinnslu. Því hef ég ekkert verið að ergja mig á þessu fyrr, hef bara litið á þetta sem kærkomna dönskukennslutíma.
Kennarinn er tveggja metra langur. Kennaraborðið er passandi krakka, við það er lítill trékollur. Á veggnum hangir krítatafla, við hlið hennar bústinn svampur í ,,kvennlegri'' tágarkörfu.
Cosy nice en á þessari öld :O. Glærur, hvað þá úthendi frá kennara þekkjast ekki.
Nemandinn þarf ekki að skila neinu, hann tekur engin próf og það er frjáls mæting.
Kennsluáætlun kennarans er mjög gróf upptalning á því hvað nemendum beri að lesa fyrir tímana. Uppbygging kennslustundanna virðist handahófskennd, ræðst auðvitað af því hve margir mæta, sem venjulega er helmingur nemenda eða minna, hvaða nemendur mæta, hvort þeir eru vakandi í tímanum o.s.frv. Munnleg þátttaka nemenda er þungamiðja kennslunnar. Oftast fer umræðan út í kjaftæði þar sem ungir nemendur ófluttir úr foreldrahúsum, fá ótakmarkaðan tíma til að tjá sig um uppeldis og kennsluaðferðir, hvernig þetta er í skólum í dag og hvernig að þessu ætti að standa.
Ég veit ekki hvort ég á að hlæja eða gráta, segi kannski ekki að þetta liggi svo þungt á mér en ég hef aldrei komist í kynni við svona losaralegt ástand. Það er enginn rammi og kannski..... ef nemendur hafa ólæknandi áhuga fyrir uppeldis- og kennslufræði þá hafa þeir þarna svigrúm til þess að takast á við efnið á kreatívan sjálfstæðan hátt. Gengur það fyrir 20 ára nemendur, 40 ára nemendur?
Eru kennarar kannski óþarfir? Ruglingslegar hugsanir sem ég þarf að ígrunda betur..........

Þoka og hryssingslegt veður. Börnin fara í vetrarfrí á föstudaginn.
Við þurfum að fara að taka ákvörðun, flytja eða ekki flytja. Crazyboy segist hvergi fara. Hann er víst alltaf að flytja( hefur alla ævi búið á Húsavík), það er víst ekki gott fyrir börn, hér hefur hann eignast vini ( allir íslenskir) og hér! ætlar hann að vera þangað til hann kemst aftur til Islands = Húsavíkur. Þar ætlar hann svo að vera það sem eftir lifir. Köttur úti í mýri.

Myrra hefur þungar áhyggjur af framtíðinni. Til þess að komast í menntaskóla hér þarf meðaleinkunn að vera 8 eða hærri og nemendur verða að hafa lært þýsku í að minnsta kosti þrjú ár.
Hún gæti því farið í 10. bekk og lært þýsku eins og brjáluð manneskja en glætan að maður lafi lengur í folkeskola en nauðsynlegt er, svo..................

Ég verð brátt farin að skjögra og tifa af löngum setum í buss. Aldurinn færist óðfluga yfir og ég er í kapphlaupi við tímann. Á eftir að gera margt áður en markinu er náð. Ég sé því ekki aðra lausn á málum en að flytja.

Eins og í góðum sápuóperum mun úr þessu greiðast á næstu vikum.

Ég er að klára hönnun og prjón á summerfuglpeysunni fyrir Karen Noe. Sauma saman í dag og skrifa síðan upp uppskriftina. Það er seinlegt og ég hef aldrei verið dugleg við það. Prjóna bara upp úr mér en skrifa ekkert. Á öllum vígstöðvum kemur skipulagsleysið manni í koll. En ég er ánægð með peysuna, það verður spennandi að sjá hvort hún notar hana í bókina sem hún er að gera. Ég fæ borgað fyrir þetta og það er fyndið að fá borgað fyrir það sem maður venjulega borgar fyrir að fá að gera. Kannski fer allur sjarmi af því sem maður gerir sér til ánægju og yndisauka ef það verður lifibrauðið?
Í gær kom kona frá tímaritinu Famili Journal (veit ekki, rétt skrifað?) og rabbaði við okkur um þá möguleika sem handverksfólk hefur til að koma vinnu sinni á framfæri eða til að skapa sér vinnu við (eða með) handverk. Einnig leiddi hún okkur í gegn um ferli þess að skrifa bók, en sjálf hefur hún gert fjórar bækur um töskugerð, barnaföt og flr. Spennandi og greinilega leyndur draumur margra.
Við erum að byrja á vefnaði í skólanum. Það hef ég aldrei gert og veit eiginlega ekki hvort ég nenni neitt að læra það. Kem ekki til með að nota það held ég. Hljómaði eitthvað svo kunnuglega, til hvers erum við eiginlega að læra þetta??

Í gær dúkkaði upp sú spurning hvort handavinnukennsla í skólum hafi einhvern tilgang? Nú á tímum fjölbreyttra kennsluhátta, samþættingar og einstaklingskennsluáætlana eru allar kennslugreinar kenndar með ,,skapandi kennsluaðferðum'' sem taka mið af fjölgreindum. Hvað hefur handavinnukennsla þá fram yfir aðrar námsgreinar? Hafa nemendur í komandi framtíð þörf fyrir einhverja kunnáttu í handavinnu? Getur handavinnukennsla gert eitthvað sem aðrar námsgreinar geta ekki gert? Er handavinnukennsla kannski sóun á tíma á dýrmætu næmisskeiði barna til náms?
Afar áhugavert viðfangsefni sem ég ætla að sökkva mér í.
Að lokum hef ég alltaf haft andúð á prófum. Eða öllu heldur notkun skólakerfisins á prófum. Niðurstaða þeirra hefur haft neikvæð áhrif á sjálfstraust og þá um leið persónuleika margra til framtíðar. Hjá sumum jákvæð en það skaðar ekki. Sjálfsmat barna, ungmenna og fullorðinna ætti að byggjast á öðru en niðurstöðum prófa.
En ég er ekki svo viss lengur. Hvernig veit ég sem foreldri hvar barnið mitt er statt ef matið er alltaf háð huglægu mati kennarans? Og, og..... þetta er allt of djúpt haf að hætta sér ofan í núna en grunnskólakennarar í Dk. eru alveg gal um þessar mundir í umræðunni um próf og kröfum um sýnilegra skólastarf. Telja að það muni m.a koma niður á annars brilliant góðri félagsfærni danskra skólabarna. Svo, það eru hæðir og bætur eins og kerlingin sagði :Þ