Sjálfsímynd

Blessuð sólin farin að grína framan í okkur hér :)
Ég er með strengi, andlega og líkamlega.
Líkamlega, eftir 35 mín. skokk gærdagsins á gangstéttum þessa virðulega bæjarhluta. Andlega, eftir svefnleysi. Nágrannarnir voru með gleðilæti fram eftir nóttu. Hreinasti tortúr þessi tónlistarsmekkur þeirra, eitthvað í líkingu við gylfaægis+hallbjörn+kryddaðdiskóívafi=ógeð, og svo eru þau heyrnardauf í ofanálag.

Í kínverskri stjörnuspeki er ég Dreki. Drekinn á erfitt með að fylgja reglum sem aðrir hafa sett en vill að fólk fari eftir því sem hann segir. Drekar fara oft einförum en eiga tilfinningalega góða samleið með apanum og rottunni.
Hann er sem sagt sérvitur, einrænn og ráðríkur. Humm......
En hugs hugs…. er alltaf að hugsa um sjálfsímynd, þá mynd sem við göngum með af okkur sjálfum. Venjulega er hún algerlega óbreytileg og stöðnuð og stendur hreinlega í vegi fyrir breytingum og þroska. Við ýmist afneitum göllum okkar og búum okkur til sjálfsímynd sem byggir á ytri þáttum svo sem stöðu, útliti, áliti annarra, stétt....eða fordæmum þá og engjumst um í stöðugri andúð á okkur sjálfum.
Sjálfsímynd er ekki það sama og sjálfstraust eða sjálfsálit því hún kemur venjulega í stað eðlilegs sjálfstrausts eða sjálfsálits.
Við frænkubeib höfum margan hringinn gengið og skeggrætt þetta með sjálfstraustið. Hvað er hægt að gera til þess að efla þetta mikilvæga element. Hvað einkennir fólk með gott sjálfsálit. Ég heillast af slíku fólki, sennilega gera það allir. Fólki sem hefur skoðanir og þorir að fylgja þeim eftir. Fólki sem byggir á innri styrk, getur reitt sig á sjálfan sig. Fólki sem ber ábyrgð á eigin gerðum. Fólki sem metur af raunsæi eigin eiginleika, kosti, ókosti og takmarkanir. Og mest af fólki sem hefur tilfinningastyrk og hæfni til þess að stofna til tengsla við aðra og rækta þau. Ég þekki marga sem eru þessum einkennum búnir kannski ekki öllum en einhverjum af þeim, og það að temja sér þessa þætti eflir sjálfstraustið. Ég þekki líka marga sem ná aldrei flugi sökum þess að allt þetta skortir. Sjálfsímynd byggð á okkar ytri veruleika er æði oft óörugg, við missum eitthvað, þann stuðning og það net sem við höfum í kring um okkur, gerum einhver mistök eða flytjum í annarlegt umhverfi og sjálfsímyndin hrynur. Við stöndum eftir varnarlaus og berskjölduð, höfum ekkert að treysta á nema okkar innra sjálf. Verðum alveg týnd.
Sjálfsímyndin hjálpar okkur oft að þekja yfir gallana og ókostina og við sköpum okkur karakter sem okkur líkar við, manneskuna sem við viljum vera.
Reynum síðan að fullnægja kröfum um ,,rétta hegðun”, ,,rétt útlit” og ,,rétt viðbrögð” þessa karakters í umhverfinu. Sjálfsímynd getur því eflaust varið okkur þegar gustar um, gert okkur kleift að lifa af hörmungar í mannlegum samskiptum en hún er alltaf huglæg...... og tæplega hið raunverulega sjálf.......

Nú líður mér eins og ég hafi gengið hring með frænkubeib á ”vík hinna endalausu tækifæra” , búnar að leysa þetta mál eina ferðina enn og höldum heim, klárar í slaginn.
Börnin mín eru á leið heim með lestinni.
Hvursdagsleikinn fer að bresta á, með allri sinni rútínu og ég hlakka til.
Það er ekkert auðvelt að blogga svona, þetta eiga að verða hugleiðingar um skapandi vinnu, en það er erfitt fyrir eina konu að skrifa um skapandi vinnu þegar hún gerir ekki nokkurn skapaðan hlut annan en að snúast í kring um rófuna á sjálfri sér.
En eins og konan sagði “ Find and selebrate your true selv and follow your own creative path with jou”.